Ostatni egzorcysta
Horror • DramatOto książka, która miała być krwistym horrorem, a w rezultacie stała się dramatem o śmierci, przemijaniu, stracie i akceptacji nieuniknionego. To melancholijna podróż przez wspomnienia tytułowego ostatniego egzorcysty, pełna magii, zwątpienia i smutku, ale także żywych barw, miłości i wierności.
To nie jest książka, którą warto sięgnąć, aby poprawić sobie humor po ciężkim dniu. Nie znajdziesz tu lekkiej, frywolnej opowieści o zbawieniu, ani pełnej akcji historii, która zmrozi ci krew w żyłach. Nie ma tu kryminalnych zagadek ani katolickich rytuałów rodem z filmów czy innych tytułów.
To refleksyjna opowieść o życiu, które nie zawsze jest usłane różami. To sąd nad samotnością, pokorą i ulotnością istnienia.
This is a book that was meant to be a bloody horror but ended up becoming a drama about death, passing, loss, and the acceptance of the inevitable. It’s a melancholic journey through the memories of the titular last exorcist, filled with magic, doubt, and sorrow, but also vivid colors, love, and loyalty.
This is not a book to pick up if you’re looking to lift your spirits after a tough day. You won’t find a light, frivolous tale of salvation here, nor an action-packed story that will chill your blood. There are no criminal mysteries or Catholic rituals straight out of movies or other titles.
It’s a reflective tale about a life that isn’t always a bed of roses. It’s a judgment on loneliness, humility, and the fleeting nature of existence.
To nasza powinność, tak jak nauczyciel powinien uczyć nawet najbardziej upartych uczniów, tak jak lekarz powinien leczyć bez względu na koszty i ograniczenia, tak jak rodzic powinien kochać swoje dziecko. — Izaak Patrie