„Pokazałaś mi, że człowiek może być lepszy niż jest. Jesteś małą, nic nieznaczącą iskierką dla świata, ale dla mnie stałaś się gwiazdą, która poprowadziła mnie do końca mej podróży.”
— BEZIMIENNY
„Są historie, gdzie dobro zawsze triumfuje. Ta do nich nie należy.”
Są historie, gdzie dobro zawsze triumfuje. Są też opowieści, w których mimo licznych bohaterskich czynów, zło nie daje się wykorzenić. A są i takie przeżycia, pełne przygnębienia, goryczy, wyrzeczeń i bólu, gdzie nie ma zakończenia, które jednoznacznie osądziłoby baśń utkaną ze smutku, nadziei i strachu.
Tu, na Wielkiej Pustyni, na przeklętej ziemi zapomnianej przez bogów, w świecie pogrążonym w marazmie, gdzie ludzkość skazana jest na nieuchronną zagładę, trudno znaleźć słowa i czyny, które mogłyby kształtować i zmieniać cały świat. To mozolna, intymna tułaczka człowieka przez morze cierpienia, próba przetrwania na drodze pełnej cierni i wyrzeczeń. To ballada o sile ludzkich serc, niezłomności, niekończącej się wędrówce i akceptacji nieuchronności okrutnego losu.
Nie znajdziesz tu ekscytujących zwrotów akcji ani elektryzujących pojedynków na magiczne artefakty. Nie doświadczysz miłosnych uniesień, podniosłych czynów, zabawnych sytuacji ani śmiesznych przerywników. To nie jest saga o rycerstwie, legendarna epopeja ani monumentalna odyseja o mitycznych bohaterach ratujących cywilizację przed zagładą.
To po prostu mały, skromny incydent, który niesie na swych barkach odrobinę mądrości, wartą poznania. Bo niektóre ścieżki życia prowadzą przez niespodziewane dylematy, zwłaszcza gdy przebiegają przez podłą krainę śmierci. Dlatego, drogi Czytelniku, usiądź i otwórz swe serce tak, jak będziesz otwierał kolejne strony tego opowiadania. Poznaj dramat tułaczki, przebrzydłe piękno podróży, a być może odpowiesz sobie na kilka ważnych pytań. Wszystko to musisz uczynić… zanim przeklną nas bogowie.
There are stories where good always triumphs. There are tales in which, despite countless heroic deeds, evil refuses to be eradicated. And then there are experiences, filled with melancholy, bitterness, sacrifice, and pain, where there is no ending that could unequivocally judge a fable woven from sorrow, hope, and fear.
Here, on the Great Desert, on the cursed land forgotten by the gods, in a world steeped in stagnation, where humanity is doomed to inevitable destruction, it’s hard to find words and deeds capable of shaping and changing the entire world. It’s a slow, intimate journey through a sea of suffering, a struggle for survival on a path full of thorns and sacrifices. It’s a ballad about the strength of human hearts, resilience, an endless journey, and the acceptance of the inevitability of a cruel fate.
You won’t find thrilling plot twists or electrifying battles with magical artifacts here. You won’t experience romantic highs, grand gestures, humorous moments, or light-hearted interludes. This is not a saga of chivalry, a legendary epic, or a monumental odyssey about mythical heroes saving civilization from destruction.
It’s simply a small, humble incident that carries a fragment of wisdom worth discovering. For some paths in life lead to unexpected dilemmas, especially when they traverse a treacherous land of death. So, dear Reader, sit down and open your heart as you turn the pages of this story. Experience the drama of wandering, the grim beauty of the journey, and perhaps you will find answers to a few important questions. All of this you must do… before the gods curse us.
Pierwsze strony, prosto z książki. Uchyl okładkę i sprawdź, czy mrok Cię wciągnie.
"Bogowie nas opuścili." Taki niechlujnie wyryty napis, widniejący na kawałku spróchniałego drewna przybitego do martwego pnia drzewa, wita każdego śmiałka na tyle odważnego, by przybyć do Asyrii, najodleglejszego miasteczka Imperium. Trzeba mieć w sobie coś szalonego, by podjąć dwudniową podróż od ostatniej stacji kolejowej cywilizowanego świata aż do granicy ludzkości, gdzie tuż za horyzontem rozciąga się Wielka Pustynia.
Czerwona jak cegła i popękana niczym skóra starca, ziemia niczyja wabi ludzi przeklętymi nadziejami. Ci, którzy słyszeli niezwykłe opowieści krążące w stolicy o opuszczonych kopalniach złota i srebra, niczym muchy lgną w jej ramiona. Wielu już próbowało przetrwać trudy i znoje wyprawy, by przekroczyć granicę bez powrotu, sięgającą siedmiu dni wędrówki przez smaganą wiatrem i pyłem pustynię. Znachorzy mamią słabe umysły, obiecując, że po czternastu dniach pełnych wyrzeczeń, majaków, krwi i potu, człowiek ujrzy pola usłane zielenią, a pod tą soczystą trawą skarby, których jak na złość, nikt jeszcze nie widział.
Pomimo licznych porażek, wciąż znajdują się głupcy marzący o wiecznej chwale, chcący złamać złą sławę tych okrutnych pól śmierci. Wieczni tułacze, pragnący uciec od brudu, pyłu i ubóstwa wielkich metropolii Imperium zbudowanych ze stali i kamienia, paradoksalnie wpadają w sidła dziecięcych fantazji.
Tak więc Asyria pełna jest upadłych dusz, które zderzyły się z brutalną rzeczywistością. Nielicznych, którzy przetrwali starcie z Wielką Pustynią, można z łatwością rozpoznać na tle szarego nieba i unoszącego się pyłu. Ich martwy, pozbawiony nadziei wzrok mrozi krew w żyłach. Są jak przeklęci, czekający na kres swoich dni. Pozbawieni woli życia, z pogardą oceniają nowych przybyszów pełnych złudnej ułudy i sił, przypominających tych, którzy lata temu próbowali walczyć z naturą.
I znów ocaleni mogą spoglądać, jak w samo południe samotna kobieta ciągnie niewielki wóz nadchodząc ze wschodu. Żeliwne garnki obijają się o boki kramu, przyciągając uwagę mieszkańców. Rudowłosa niewiasta, która odważyła się założyć obcisłe, materiałowe spodnie zamiast spódnicy, stara się nie przejmować nieprzychylnymi spojrzeniami. Może w stolicy lub innym cywilizowanym mieście Imperium jej strój wywołałby śmiech, ale nie tutaj.
Tu może spotkać ją jedynie obrzydzenie ze strony mieszkańców, bo spodnie, skórzany pasek i biała koszula, naznaczone czerwonym piaskiem, jednoznacznie wskazują na to, że jest kolejną osobą pragnącą zmierzyć się z doliną śmierci. Naiwna, myślą anonimowi przechodnie. Głupiutka, sądzą miejscowi. Szalona, oceniają kobiety. Bezbronna? Zastanawiają się mężczyźni.
Ona jednak idzie naprzód, nie zważając na przeciwności losu. Pomimo dobrego urodzenia w majętnej rodzinie, od najmłodszych lat była naznaczona nieszczęściem. Mając pięć lat, była świadkiem, jak jej młodszy brat został zmiażdżony pod kołami wozu na ruchliwej ulicy w stolicy. Jako córka kaznodziei musiała przez całe swoje nastoletnie życie znosić szyderstwa rówieśników. Nie raz i nie dwa lądowała w karcerze lub szpitalu po bójkach ze starszymi łobuzami, broniąc honoru rodziny. Od urodzenia była hartowana na starcie z Wielką Pustynią.
Ale czy można przygotować się na coś tak potwornego, jak ziemia naznaczona śmiercią, gdzie na jej karmazynowej nawierzchni nie sposób odnaleźć dowodów życia? Gdzie wzrok ludzki sięga, tam można dostrzec tylko spalone słońcem prastare kości dawnych zwierząt albo wystające nieśmiało szkielety martwych drzew, pokryte spopielonym kurzem.
To naprawdę jest kraina opuszczona przez bogów i naznaczona licznymi bliznami w postaci szczelin powstałych podczas złowrogich burz oraz rozkładających się zwłok tych, którzy nie dali rady wrócić z tych czerwonych piasków zagłady. To właśnie te trupy stają się potem kuriozalnymi drogowskazami, wyznaczającymi ważne punkty podczas kolejnych przeklętych wypraw.
W samo południe, stojąc na głównej, błotnistej drodze miasteczka, przy dostatecznie czystym powietrzu i niemalże bezchmurnym, grafitowym niebie, można zobaczyć na zachodzie mieniące się w oddali małe kopce, układające się w pokrętny, wijący się ku górze szlak. Te czarne punkciki – mogiły osób pochowanych we wspólnych grobach, przykrytych stertą brudnych kamieni.
Jednak tego dnia, gdy nowa osoba pojawiła się w Asyrii, pogoda drwiła z tutejszych tubylców. Wietrzysko przygrywało smętną melodię na starych zawiasach od nienaoliwionych drzwi obskurnego motelu, a w powietrzu unosiły się czerwone drobinki, utrudniając widoczność i oddychanie. Każdy musiał zasłaniać nos i usta chustą, a oczy chronić prowizorycznymi szkiełkami, bo tylko nielicznych było stać na dopasowane okulary.
Drzwi saloonu zabrzęczały, gdy rudowłosa kobieta weszła do środka, kryjąc się przed nadciągającą purpurową burzą piaskową. Wcześniej zabezpieczyła swój wóz w bocznej alejce, między gospodą a "luksusowym" hotelem. Nieprzyzwyczajona do wiejskich klimatów, skrzywiła się na widok kilku zagubionych dusz siedzących nad swoimi kieliszkami.
Idąc przed siebie, zdjęła chustę i binokle, a ku zaskoczeniu wszystkich obecnych w lokalu, szeroko się uśmiechnęła. Jej białe, równe zęby były anomalią wśród pomarańczowych kłów otaczających ją ludzi. Momentalnie stała się obiektem zainteresowania, a miejscowi skrzętnie zaczęli obserwować niecodziennego gościa. Jej śnieżnobiała cera sprawiała, że wyglądała jak perła wśród świń.
— Whisky — rzekła odważnie, pełna pewności siebie.
Barman, siwy jak dwie kępy traw, które nachodziły na siebie, roześmiał się gardłowym, chrapliwym śmiechem. Był postawnym człowiekiem z lekką nadwagą i całkiem bystrym spojrzeniem. Wyróżniał się w tłumie pełnym uzębieniem, które pokazał, niemal natychmiast zaśmiał się z prośby nieznajomej.
— Musi być panienka albo naiwna, albo głupiutka, sądząc, że na takim zadupiu dostanie whisky — stwierdził sarkastycznie.
— To co tu mogę dostać?
Tajemnicza kobieta nie dawała za wygraną. Podchodząc bliżej, oparła się o blat baru i z pełną powagą spojrzała głęboko w oczy barmana.
— Mogę zaoferować panience wodę. To będzie najbardziej stosowne.
— Mam dość żółtej wody przepuszczanej przez domowej roboty filtry. Taka woda smakuje jak szczyny.
Nieznajoma nie zmieniła tonu, wciąż pełna wigoru i entuzjazmu. Jednak gdy wspomniała o „szczynach”, barman uniósł brwi w zaskoczeniu. Nie mógł uwierzyć, że taka piękna — i to nie była tylko jego opinia — damulka mogłaby wydusić z tych różowiutkich, pełnych ustek takie podłe słowo. Właśnie tym zwrotem zdobyła jego uwagę.
— Mamy bimber — odpowiedział, tym razem nieco bardziej poważnie.
— Dobry bimber?
— Po prostu bimber.
— To poproszę.
Rudowłosa piękność wyciągnęła z kieszeni srebrną monetę i położyła ją na blacie, czym jeszcze bardziej zaskoczyła i podekscytowała barmana. Mężczyzna nie mógł uwierzyć własnym oczom, widząc lśniącą, niemal nieskazitelnie czystą monetę. Jeśli ona była perłą wśród świń, to ta drobna moneta była w tej przenośni diamentem.
— Przecież to waluta Imperium! — powiedział, ciężko przełykając ślinę, czym natychmiast zwrócił uwagę wszystkich obecnych w saloonie. Wcześniej ich zainteresowanie rozmową zaczynało słabnąć, ale teraz znowu wszyscy się ożywili.
Szmer przeszedł przez pomieszczenie, narastając w siłę.
— Imperialna waluta — szeptali mężczyźni, popijając gorzki bimber. Spoglądali na siebie nawzajem, upewniając się, że dobrze zrozumieli słowa barmana. Nie mogli uwierzyć w to, co usłyszeli, jakby ich słaby słuch wychwycił kolejną opowieść poety o wiekowych skarbach.
"The gods have abandoned us." Such a carelessly carved inscription, visible on a piece of rotting wood nailed to a dead tree stump, greets any brave soul bold enough to venture to Assyria, the farthest town of the Empire. One must have a touch of madness to undertake a two-day journey from the last railway station of the civilized world to the very edge of humanity, where just beyond the horizon lies the Great Desert.
Red as brick and cracked like an old man’s skin, the no man's land lures people with its cursed hopes. Those who’ve heard the extraordinary tales circulating in the capital about abandoned gold and silver mines flock to its embrace like flies. Many have tried to survive the hardships and struggles of the journey to cross the point of no return, a seven-day trek through the wind-whipped and dust-laden desert. Healers deceive the weak-minded, promising that after fourteen days of sacrifice, hallucinations, blood, and sweat, one will see fields blanketed with greenery, and beneath that lush grass, treasures that, frustratingly, no one has yet seen.
Despite numerous failures, fools still dream of eternal glory, hoping to break the curse of these cruel fields of death. Eternal wanderers, longing to escape the dirt, dust, and poverty of the Empire's grand metropolises made of steel and stone, paradoxically fall into the trap of childish fantasies.
Thus, Assyria is filled with fallen souls who’ve collided with brutal reality. The few who survived the encounter with the Great Desert are easily recognizable against the gray sky and swirling dust. Their dead, hope-starved eyes freeze the blood in one’s veins. They’re like the damned, waiting for the end of their days. Stripped of the will to live, they gaze with contempt at new arrivals, full of deceptive illusions and strength, reminding them of those who years ago tried to battle nature.
And once again, the survivors watch as, at high noon, a lone woman drags a small cart approaching from the east. Cast iron pots clang against the sides of her stall, drawing the attention of the townsfolk. The red-haired woman, who dared to don tight fabric trousers instead of a skirt, tries to ignore the disapproving glances. Perhaps in the capital or another civilized city of the Empire, her attire would provoke laughter, but not here.
Here, she encounters only disgust from the locals, as her trousers, leather belt, and white shirt, stained with red sand, unmistakably mark her as another person yearning to face the valley of death. Naive, think the anonymous passersby. Foolish, the locals judge. Mad, the women assess. Defenseless? The men wonder.
Yet she moves forward, undeterred by the adversities. Despite being born into a wealthy family, she was marked by misfortune from a young age. At five years old, she witnessed her younger brother crushed under a wagon’s wheels on a busy street in the capital. As the preacher's daughter, she endured the taunts of her peers throughout her teenage years. More than once or twice, she ended up in detention or the hospital after brawls with older thugs, defending her family’s honor. From birth, she was tempered for a clash with the Great Desert.
But can one truly prepare for something as monstrous as a land marked by death, where on its crimson surface, no evidence of life can be found? As far as the eye can see, one finds only sun-scorched ancient bones of long-dead animals or shyly protruding skeletons of dead trees, covered in ashen dust.
This truly is a land forsaken by the gods, scarred with numerous fissures formed during malevolent storms and the decomposing corpses of those who failed to return from these red sands of doom. It is these very corpses that later become macabre signposts, marking important points on subsequent cursed expeditions.
At high noon, standing on the main, muddy road of the town, in clear enough air and an almost cloudless, graphite sky, one can see to the west the glimmering distant mounds, forming a twisted, winding path upward. These black dots are the graves of people buried in mass graves, covered with heaps of dirty stones.
Yet on this day, when a new person arrived in Assyria, the weather mocked the locals. The wind played a mournful tune on the old hinges of the unslicked doors of a shabby motel, and red specks hung in the air, making visibility and breathing difficult. Everyone had to cover their noses and mouths with scarves and protect their eyes with makeshift glass, as only a few could afford proper goggles.
The saloon doors jingled as the red-haired woman stepped inside, seeking shelter from the approaching purple sandstorm. Earlier, she had secured her cart in a side alley between the inn and the "luxury" hotel. Unaccustomed to rural surroundings, she grimaced at the sight of several lost souls sitting with their glasses.
As she walked forward, she removed her scarf and binoculars, and to everyone's surprise in the establishment, she smiled broadly. Her white, even teeth were an anomaly among the orange fangs of the people surrounding her. She instantly became the center of attention, and the locals discreetly began observing the unusual guest. Her snow-white complexion made her look like a pearl among pigs.
"Whiskey," she said boldly, full of confidence.
The bartender, gray as two tufts of grass overlapping each other, laughed with a throaty, raspy chuckle. He was a stocky man, slightly overweight, with an unexpectedly sharp gaze. He stood out from the crowd with his full set of teeth, which he displayed as he immediately laughed at the stranger's request.
"You must be either naive or foolish, thinking you’d get whiskey in a godforsaken place like this," he remarked sarcastically.
"So, what can I get here?"
The mysterious woman wasn't giving up. Stepping closer, she leaned against the bar counter and looked deeply into the bartender's eyes with utmost seriousness.
"I can offer you water. That would be the most appropriate," he replied.
"I'm done with yellow water filtered through homemade filters. It tastes like piss."
The stranger’s tone didn’t change, still brimming with vigor and enthusiasm. However, when she mentioned "piss," the bartender raised his eyebrows in surprise. He couldn’t believe that such a beautiful woman — and that wasn’t just his opinion — could utter such a crude word from those pink, full lips. It was this very phrase that captured his attention.
"We have moonshine," he responded, this time a bit more seriously.
"Good moonshine?"
"Just moonshine."
"I'll take it."
The red-haired beauty pulled a silver coin from her pocket and placed it on the counter, which further surprised and excited the bartender. The man couldn’t believe his eyes, seeing the shiny, nearly immaculate coin. If she was a pearl among pigs, then this small coin was, in this metaphor, a diamond.
"That’s Imperial currency!" he exclaimed, swallowing hard, immediately drawing the attention of everyone present in the saloon. Earlier, their interest in the conversation had started to wane, but now everyone became alert again.
A murmur spread through the room, growing in intensity.
"Imperial currency," the men whispered, sipping their bitter moonshine. They looked at each other, making sure they had understood the bartender's words correctly. They couldn’t believe what they had heard, as if their feeble hearing had caught another poet's tale of ancient treasures.
Their reactions weren’t surprising. Assyria, lying furthest west of the Empire's capital, was a place entirely different from the rest of the civilized world. Minted coins were a rarity here. People traded services or worked off their debts in kitchens or fields, and only the "wealthier" ones tossed so-called tolls — copper buttons that served as currency in these parts. They were remnants of the Thousand-Year War, which changed the course of history, creating a new, uneasy order.